خوش ساخت و جذاب، خانوادگی و مفرح / فیلمسازی که بار دیگر مخاطب را مهمان زادگاه خود کرد

فیلم سینمایی «ناردون» به کارگردانی فریدون حسن پور توانسته است در یک فضای روستایی با روایت ساده ای از زندگی اهالی این روستا فیمی شاد و خانوادگی را به اکران برساند. گروه فرهنگی رجانیوز: در زمانه ای که حتی فیلمسازان تازه کار سینما با فیلم های روشنفکرانه و بی مخاطب خود سعی در بدست آوردن دل جشنواره های خارجی دارند الحق باید به فریدون حسن پور بابت این فیلم خوبش دست مریزاد گفت. فیلمی که در عین خنداندن، شوخی رکیک ندارد و می شود با خانواده آن را تماشا کرد. قصه فیلم در مورد اهالی یک روستا است که سال های سال اموات خود را در روستای آن ور آب دفن می کردند اما چند وقتی است که روستای آن سوی آب دیگر اجازه دفن مرده از این روستا را نمی دهد و این باعث شده تا پیرمرد های روستا برای مردن و نداشتن قبر نگران باشند.   فضای شاد و موقعیت های کمدی در کنار ریتم خوب تواسته است ضعف قصه را که از نداشتن خرده پیرنگ رنج می برد بپوشاند. بازی بازیگرانی که پیش تر آن ها را در تلویزیون دیده ایم اگر چه ویژه نیست اما مشخص است که توسط کارگردان کنترل شده اند و بنای بداهه گویی های اغراق شده نبوده است.  با متر و معیاری که این روزها در خصوص تلویزیونی یا غیر تلویزیونی بودن فیلم های سینمایی عنوان می شود شاید بتوان این فیلم را تلوزیونی دانست اما این هیچ چیزی از ارزش های این اثر کم نمی کند. همچنین اصرار حسن پور برای فیلمسازی در اقلیم مادری خود ستودنی است. او که توانسته است با سریال های خود در تلویزیون در لوکیشن شمال کشور مخاطب های فراوانی را جذب کند اینبار هم در همان فضا و احوال قصه را روایت می کند و ماجرای دغدغه های اهالی یک روستا را بیان می کند.  مسائلی که شاید به نظر شهر نشین ها کاملاً پیش پا افتاده به نظر برسند اما برای کسانی که در روستا ها زندگی می کنند پر اهمیت به حساب می آیند. اگر هر فیلمساز سینمای ایران رسالت خود را معرفی مردم و دیار خود قرار دهند سینمای ایران از این فضای تهران زده خارج می شود و حضور قومیت های مختلف در تهران نیز زمینه را برای افزایش فروش این فیلم ها فراهم می کند. چرا که بسیاری از ساکنان امروز تهران از شهرستان ها آمده اند و در یک قرارداد نانوشته شهرستانی ها را که مثل خودشان مهاجرت کرده اند بیش تر از تهران های مقیم دوست دارند دلیل آن هم احساس مشترکی است که بین آن ها وجود دارد.    این فیلم خوب ماندن سایر آثار سینما ایران از ضعف قصه و فیلمنامه رنج می برد و این می تواند پاشنه آشیل آن به حساب آید چرا که مخاطب اگر چه پس از دیدن این فیلم برای آن احترام قائل است اما داستانی از فیلم در ذهنش باقی نمی ماند. قصه اضافات نابجا دارد و صحنه های تکراری اتفاقی که گاهی باعث می شود مخاطب از اصل حرف فیلم غافل شود.  این فیلم اجتماعی که ضمن بیان مفاهیم انسانی برخی از نفسانیت خواهی ها را نیز به نقد می کشد اثر قابل قبولی به حساب می آید. از آن جهت که با نگاه مخاطب تلویزیون در سینما ساخته شده است و این خود یک تجربه جدید محسوب می شود که باید دید مخاطب چه واکنشی نسبت به آن خواهد داشت.   

جدیدترین اخبار اقتصادی